آشنایی با فناوری تلفن های سلولی (Cell Phone)

آموزش تعمیرات موبایل - امروزه میلیون ها نفر در سراسر جهان از تلفن های سلولی (همراه) استفاده می کنند . در واقع تلفن های همراه نوع پیشرفته رادیو تلفن های دهه 1880 هستند که در آن زمان روی خودروها نصب و استفاده می شد . این سامانه دارای یک یا چند دکل آنتن مرکزی برای هر شهر بود وهر دکل می توانست تا 25 کانال ارتباطی را تا شعاع 40 الی 50 مایل پوشش دهد . اما به علت محدودیت کانال های ارتباطی امکان مشترک شدن برای همه وجود نداشت. تلفن همراه سامانه ای سلولی است زیرا مناطق تحت پوشش آن به سلول های تقریبا 6 گوش تقسیم بندی می شود. بدین ترتیب کل فضای مورد نظر تحت پوشش سلول های مختلف قرار می گیرند . در مرکز هر سلول یک دکل آنتن به نام (BTS ) نصب می شود و بر حسب ظرفیت هر سلول تعداد مشترکان تغییرمی کند.معمولا هر سلول آ نالوگ قادر است تا 56 کانال رادیویی را پشتیبانی کند به عبارت دیگر هر سلول می تواند همزمان مکالمه ی 56 نفر با تلفن همراه را در محدوده ی تحت پوشش خود اداره نماید . اما این ظرفیت در روش های ارتباطی دیجیتالی امروزه افزایش یافته است . برای مثال درسامانه ی دیجیتالی TDMA می توان تا سه برابر ظرفیت آنالوگ یعنی تقریبا 168 کانال را پوشش داد.با این مقاله اموزشی در سایت سرزمین دانلود با ما همراه باشید.

تلفن همراه یا موبایل یک سامانه ی کم توان رادیویی است . اکثر تلفن های همراه دارای دو سطح توان خروجی 0.6 وات و 0.3 وات هستند. به همین ترتیب ایستگاه های مبنای هر سلول نیز با توان کم کار می کنند. عملکرد با توان کم دارای دو مزیت است:

1) تبادل سیگنال در محدوده ی هر سلول بین ایستگاه و گوشی با آنتن همان سلول انجام می پذیرد و سیگنال ها از حیطه ی سلول فراتر نرفته بنابر این هر گوشی فقط با یک دکل آنتن ارتباط برقرار می سازد و از این جهت کانال های BTS های دیگر برای یک نفر اشغال نخواهد شد.

2) مصرف انرژی باتری گوشی تلفن بهینه و نسبتا کم می شود.

شبکه ی سلولی همچنان که گفته شد نیازمند نصب دکل های زیادی است. یعنی یک شهر بزرگ ممکن است دارای هزاران دکل جهت پوشش سرتاسری باشد و هزینه ی سنگینی را در بر دارد، ولی از جهتی که امکان استفاده از این سامانه برای تعداد زیادی از مردم را فراهم می آورد هزینه ی لازم به مرور جبران خواهد شد.

● جابجایی سلولی:
هر تلفن یک کد شناسه ی مختص خود دارد. این کد ها جهت شناسایی مالک تلفن و شرکت خدمات دهنده است. هنگامی که گوشی روشن می شود، منتظر دریافت سیگنال از یک کانال کنترل می ماند. این کانال یک کانال ارتباطی مخصوص جهت ارتباط گوشی و نزدیک ترین ایستگاه BTS است. اگر تلفن به هر دلیلی نتواند چنین سیگنالی را دریافت و شناسایی نماید، پیغام خارج از محدوده « No Service» خواهد داد. در صورت دریافت این سیگنال گوشی آماده ی برقراری ارتباط می شود. کاربر چه در حال صحبت و چه در حال آماده باش حرکت و جابجایی داشته باشد، ممکن است از حیطه ی یک سلول خارج و وارد محدوده ی سلول دیگر شوید. سامانه های سلولی می توانند بدون قطع ارتباط تلفنی، آن را از سلولی به سلول دیگر هدایت نماید.

سامانه های آنالوگ اولیه در سال 1983 با عنوان (سامانه پیشرفته تلفن متحرک) Amps مجوز ایجاد خود را از کمیسیون فدرال ارتباطات آمریکا دریافت نموده و با بسامد 824 الی 894 مگاهرتز آغاز به کار کردند. این تلفن ها دارای 832 کانال به صورت جفت بودند، 790 کانال برای انتقال صوت و 42 کانال جهت تبادل داده، در واقع هر جفت بسامد (یکی جهت ارسال و دیگری جهت دریافت) در این سامانه ها تشکیل یک کانال ارتباطی را می دادند که پهنای باند هر کانال نیز برابر 30 کیلوهرتز تعیین شده بود.

● نسل جدید:
تلفن های سلولی دیجیتالی مشابه نوع آنالوگ اما متفاوت از آن کار می کنند و قادر به ایجاد کانال های ارتباطی بیشتر و با کیفیت مطلوب تری هستند. این سامانه ها اطلاعات مورد تبادل را به صورت 0 و 1 و فشرده شده ارسال و دریافت میکنند به این دلیل حجم سیگنال اشغالی در شبکه ی دیجیتالی توسط هر گوشی برابر 1/3 تا 1/10 سامانه آنالوگ است.

● فناوری دسترسی سلولی :
سه نوع روش معمول جهت انتقال اطلاعات توسط شبکه های تلفن سلولی عبارتنداز:

● دسترسی چند گانه ی تقسیم بسامدی (FDMA): که هر تماس را برروی یک بسامد مجزا قرار می دهد.

● دسترسی چندگانه ی تقسیم زمانی (TDMA): هر تماس را به بخشی از یک زمان روی یک بسامد واگذار می کند.

● دسترسی چندگانه ی تقسیم کدی (CDMA): که به هر تماس یک کد منحصر اختصاص داده و به کل طیف پخش می کند.

در قسمت اول هر یک از این سه روش عبارت «دسترسی چندگانه» را می بینیم، این بدین مفهوم است که هر سلول امکان برقراری ارتباط بیش از یک نفر را در یک زمان فراهم می آورد.

1) FDMA:

در این روش کل طیف بسامد به چندین کانال تقسیم می شود، این روش اکثرا جهت سامانه های آنالوگ به کار می رود ولی قابلیت طراحی به صورت دیجیتال را نیز دارد، اما جهت سامانه های دیجیتالی کارآیی موثر نخواهد داشت.

2) TDMA:

از یک پهنای باند نازک 30khz کیلوهرتز و به طول 6.7 میلی ثانیه جهت تقسیم زمان به سه بخش استفاده می کند. هر مکالمه 1/3 حجم زمانی معمول را در این حالت اشغال نموده و موجب فشرده سازی و افزایش بهره وری می گردد و باعث افزایش تعداد کانال های هر سلول خواهد شد. این سامانه در باند های 900 و 1800 مگاهرتز در اروپا و آسیا و نیز 1900 مگاهرتز در آمریکا مورد استفاده قرار دارد. متاسفانه باند 1900 Gsm)) که در آمریکا کاربرد دارد با سامانه های جهانی همساز نیست.

3) CDMA:

یک تفاوت کلی با سامانه TDMA دارد. در این روش بعد از تبدیل سیگنال ها به دیجیتال آن ها را بر روی کل پهنای باند موجود انتشار می دهند و همچنین به هر تماس و سیگنال یک کد منحصر به فرد اختصاص می دهند. در این حالت گیرنده نیز جهت بازیابی اطلاعات از کد مشابه مختص هر تلفن استفاده می نماید. بازده ی این سامانه 8 الی 10 برابر سامانه های آنالوگ (AMPS) است و ظرفیت را به میزان چشم گیری افزایش خواهد داد.
منبع: سرزمین دانلود 

خدمات و محصولات صنعتی

 الکتروپمپ

 

 

 

فروش تجهیزات