اساس کار پرواز مغناطیسی

در پرواز مغناطیسی به تکنولوژی بسیار بالایی نیاز نداریم. موضوع اساسی در پرواز فقط به چهار معادله ماکسول مربوط است. معادلات ماکسول ، معادلات بنیادی الکترومغناطیس هستند که بر هر چیزی ، از نحوه کار یک نان برشته کن برقی تا گسیل نور ستارگان حاکم است. نیروی بالابر مربوط به پرواز مغناطیسی را می‌توان با آزمایشی مبتنی بر شرایط هندسی ساده اندازه گیری کرد. هرگاه دو سیم دایره‌ای با قطرهای یکسان و حامل جریان را به فاصله کمی از هم قرار دهیم، عبور جریان از هر سیم یک میدان مغناطیسی در محل سیم دیگر تولید می‌کند. برهمکنش حاصل از جریان حلقه بالایی با جریان پایینی ، حلقه پایین را بلند می‌کند. آموزش تعمیرات بردهای الکترونیکی
یک آزمایش
دو حلقه سیم دایره‌ای به قطر یک متر اختیار کنید. وزن هر حلقه سیم ۴٫۵ نیوتن است. هرگاه فاصله مراکز حلقه‌ها ۰٫۰۶۵ متر و جریان گذرنده از هر سیم ۷۸۸ آمپر باشد، حلقه پایینی معلق می‌ماند. توجه کنید که در این حالت باید جهت جریان در حلقه‌ها یکی باشد. اگر جهت جریانها مخالف هم باشد، حلقه‌ها بجای جذب کردن ، یکدیگر را می‌رانند. البته فرقی نمی‌کند که از یک دور سیم حامل جریان ۷۸۸ آمپری یا از یک پیچه ۷۸۸ دوری حامل جریان یک آمپری استفاده کنیم. آنچه اهمیت دارد، حاصلضرب جریان در تعداد دورهای پیچه است.

بالابر مغناطیسی
با استفاده از روش گفته شده در مورد پرواز مغناطیسی بالابرهای مغناطیسی ساخته شده و مورد استفاده قرار می‌گیرند. کارایی بالابرهای ‌مغناطیسی چنان بالاست که برای بلند کردن یک جسم چند تنی، توانی در حد توان یک باتری اتومبیل مصرف می‌کنند. جریانهای مورد نیاز آنقدر پایین هستند که برای ساختن این سیستمها بدون استفاده از ابر رساناها ، می‌توان از فلزات عادی مانند مس ، آلومینیوم و فولاد استفاده کرد. چون کنترل وضعیت سیستم بطور الکترونیکی انجام می‌شود، مدارهای کنترل از حافظه یک کامپیوتر که می‌تواند بی نظمیهای مسیر را برطرف کند، استفاده می‌کنند، لذا حرکت سیستم به نرمی صورت می‌گیرد.